Soms stap je na een sessie je auto in en denk je: pfff, die kwam wel even binnen.

Je cliënt is naar huis, maar jij bent er nog niet helemaal vanaf. Je denkt nog aan het verhaal, voelt misschien de spanning nog in je lijf of merkt dat je eigen stemming is veranderd.

Ik denk dat veel coaches en therapeuten dit herkennen. Zeker als je iemand bent die veel voelt en snel oppikt wat er bij een ander gebeurt.

Maar wanneer neem je eigenlijk iets van je cliënt mee? En belangrijker: hoe zorg je ervoor dat je betrokken kunt blijven zonder jezelf onderweg kwijt te raken?

Je cliënt begeleiden is niet hetzelfde als alles meenemen

Als coach of therapeut wil je er zijn voor je cliënt. Je luistert, voelt mee en bent betrokken bij wat iemand doormaakt. Dat is juist een kwaliteit van dit werk.

Maar er zit voor mij wel een verschil tussen betrokken zijn en alles meenemen.

Je kunt geraakt worden door het verhaal van iemand zonder dat het jouw verhaal wordt. Je kunt verdriet voelen bij het verdriet van een cliënt zonder dat je dat verdriet vervolgens de rest van de dag met je meedraagt.

En toch gebeurt dat regelmatig.

Een cliënt vertelt over rouw en je merkt dat je zelf de rest van de dag wat somber bent. Iemand is ontzettend gespannen en ineens zit jij na de sessie ook hoog in je ademhaling. Of je hebt een zwaar gesprek gehad en merkt thuis dat je helemaal leeg bent.

Dan kan het voelen alsof je een stukje van die ander hebt meegenomen.